Αισθητήρας θερμοκρασίας προϊόντων σαν κλωστή (video)

Ο αισθητήρας θερμοκρασίας  χρησιμοποιείται ήδη για πολλές καθημερινές εφαρμογές και ενσωματώνεται σε τσιπ για καινοτόμες χρήσεις, όπως η αποστολή αποσκευών ή η κλοπή ποδηλάτων. Ωστόσο, καθώς ο αισθητήρας θερμοκρασίας μπορεί να περιέχει συνήθως βαριά μέταλλα, τα οποία είναι επιβλαβή για την ανθρώπινη υγεία, δεν μπορεί επί του παρόντος να χρησιμοποιηθεί για εφαρμογές που αφορούν τρόφιμα ή στην ιατρική που ειδικεύεται στη  πρόληψη και την διάγνωση. Πρόσφατα, όμως, οι μηχανικοί του Πανεπιστημίου ETH Zurich έχουν αναπτύξει βιοδιασπώμενους μικροαισθητήρες θερμοκρασίας οι οποίοι μπορεί μία ημέρα να είναι αρκετά ασφαλείς για να χρησιμοποιηθούν μαζί με τα τρόφιμα.

Οι νέοι μικροσκοπικοί αισθητήρες δημιουργούνται με την ενσωμάτωση ενός λεπτότατου ηλεκτρικού νήματος από μαγνήσιο, διοξείδιο του πυριτίου και νιτρίδιο μέσα σε ένα κομποστοποιημένο πολυμερές που παράγεται από καλαμπόκι και άμυλο πατάτας. Όλα τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι ασφαλή για την ανθρώπινη κατάποση. Ο αισθητήρας είναι λεπτότερος από την ανθρώπινη τρίχα και ζυγίζει μόνο ένα κλάσμα ενός μιλιγκράμ. Οι ερευνητές συνέδεσαν τον αισθητήρα με μια εξωτερική μικρή μπαταρία χρησιμοποιώντας εξαιρετικά λεπτά, βιοδιασπώμενα καλώδια ψευδαργύρου. Εκτός από έναν μικροεπεξεργαστή, ο αισθητήρας περιέχει έναν πομπό με δυνατότητα αποστολής δεδομένων θερμοκρασίας μέσω Bluetooth.  Αυτό καθιστά δυνατή την παρακολούθηση της θερμοκρασίας ενός προϊόντος σε μια απόσταση από 10 έως 20 μέτρα.

Παρόλο που η παραγωγή των αισθητήρων αποτελεί σήμερα μια δαπανηρή και χρονοβόρα διαδικασία, ο επικεφαλής ερευνητής Giovanni Salvatore πιστεύει ότι σύντομα θα είναι δυνατή η μαζική παραγωγή των αισθητήρων. Θεωρεί ότι χρησιμοποιούνται για την ενσωμάτωση προϊόντων διατροφής στο Διαδίκτυο των πραγμάτων. Για παράδειγμα, μπορούν να εφαρμοστούν κατά τη συσκευασία των ψαριών και για την παρακολούθηση των διακυμάνσεων της θερμοκρασίας κατά τη μεταφορά τους. Απαιτείται  βέβαια περισσότερη έρευνα πριν οι βιοδιασπώμενοι αισθητήρες θεωρηθούν ασφαλείς για ανθρώπινη χρήση και η ομάδα εξακολουθεί να ψάχνει για μια βιοσυμβατή πηγή ενέργειας για την τροφοδοσία των αισθητήρων. Ο Salvatore πάντως προβλέπει ότι μέσα σε δέκα χρόνια θα είναι μέρος της καθημερινής μας ζωής.