Ενεργεια απο τον ανεμο

Η αιολική ενέργεια είναι εκείνη που δίνει ο άνεμος και προέρχεται από τη μετακίνηση αέριων μαζών της ατμόσφαιρας. Είναι μια από τις καθαρότερες διαθέσιμες πηγές ενέργειας στην οποία όμως δεν έχει δωθεί η χρησιμότητα που της αρμόζει.

Μια νέα μελέτη διαπίστωσε ότι η ταχύτητα που έχει ο άνεμος πάνω από τη θάλασσα θα μπορούσε να επιτρέψει στις υπεράκτιες τουρμπίνες να παράγουν πολύ περισσότερη ενέργεια από ένα αιολικό πάρκο που έχει την βάση του στο έδαφος. Συγκεκριμένα ο αέρας πάνω από τον Βόρειο Ατλαντικό, θεωρητικά είναι ικανός να παρέχει αρκετή ενέργεια για όλο τον πλανήτη.

Στον τομέα της αιολικής ενέργειας, οι ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες έχουν υστερήσει σε σχέση με την Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίες φιλοξενούν τα μεγαλύτερα αιολικά πάρκα ανοικτής θάλασσας στον κόσμο. Θυμίζουμε το πάρκο Array του Λονδίνου και το ολλανδικό αιολικό πάρκο Gemini. Οι ΗΠΑ βέβαια προοδεύουν και η πρώτη εγκατάσταση άνοιξε πέρυσι στην ακτή του Ρόουντ Άιλαντ. Αν το έργο, που ονομάζεται Trident Winds, προχωρήσει θα μπορούσε να πάρει τον τίτλο του μεγαλύτερου αιολικού πάρκου στον κόσμο.

image: ενεργεια απο τον ανεμο
credit by gemini wind park

Tο κύριο πλεονέκτημα της εγκατάστασης αιολικών πάρκων ανοικτής θαλάσσης είναι το γεγονός ότι ο άνεμος έχει υψηλότερες ταχύτητες εκεί. Παράλληλα είναι  ασφαλέστερο για τη ζωή των πουλιών και λιγότερο ενοχλητικό στους ανθρώπους. Θεωρητικά, αυτές οι ταχύτητες σημαίνουν ότι υπάρχει πενταπλάσια ενέργεια πάνω από το νερό από ό,τι υπάρχει πάνω από το έδαφος. Ένα άλλο ερώτημα θα ήταν αν αυτό θα μπορούσε να συμβάλει  στα κέρδη παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Ερευνητές από το ινστιτούτο επιστημονικών ερευνών Carnegie στις ΗΠΑ ξεκίνησαν να βρούν την απάντηση.

«Είναι ο άνεμος τόσο γρήγορος μόνο και μόνο επειδή δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω για να τον επιβραδύνει;» ρωτά ο Ken Caldeira, συν-συγγραφέας της νέας μελέτης. «Αν τοποθετήσουμε γιγαντιαία αιολικά πάρκα στην ανοικτή θάλασσα, θα επιβραδύνει τους ανέμους τόσο πολύ που δεν θα είναι καλύτερα από ό, τι πάνω από το έδαφος;»

Η ομάδα χρησιμοποίησε υπολογιστικά μοντέλα για να συγκρίνει την παραγωγή υφιστάμενων χερσαίων αιολικών πάρκων στο Κάνσας με τεραστίων, θεωρητικά τουλάχιστον δυνατοτήτων, εγκαταστάσεων στον ανοικτό ωκεανό. Σύμφωνα με τα αποτελέσματά τους, οι τουρμπίνες στον ωκεανό δεν θα ανέκοπταν τις ταχύτητες του ανέμου όσο αυτές που είναι στην στεριά. Σε κάποιες μάλιστα περιοχές θα μπορούσαν να παράγουν τριπλάσια ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας από τις αντίστοιχες χερσαίες.

Ο μηχανισμός πίσω από αυτό είναι αποτέλεσμα των ατμοσφαιρικών συνθηκών που διαφέρουν ανάμεσα στο έδαφος και τη θάλασσα. Η ενέργεια αρχίζει με την μορφή γρηγορότερων ανέμων που ξεκινούν από υψηλότερα στρώματα και κατεβαίνουν προς την επιφάνεια. Στη στεριά, οι άνεμοι αυτοί τείνουν να παραμένουν ψηλά, αλλά πάνω από τον ωκεανό – και ιδιαίτερα πάνω από τον Βόρειο Ατλαντικό – η θέρμανση της επιφάνειας του θαλασσινού νερού τους φέρνει πιο κοντά στις τουρμπίνες.

Όσο πλούσιος είναι σε αιολική ενέργεια ο Βόρειος Ατλαντικός, η ομάδα διαπίστωσε επίσης ότι η παραγωγικότητά του θα διαφέρει ανάλογα με την εποχή. Θεωρητικά, το καλοκαίρι, ένα τεράστιο υπεράκτιο αιολικό πάρκο θα μπορούσε να τροφοδοτήσει ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Ευρώπη. Το χειμώνα δε, όπως λέει η ομάδα  υπάρχει αρκετή ενέργεια για να καλύψει τις ανάγκες όλου του κόσμου.